Μία κύηση χαρακτηρίζεται «υψηλού κινδύνου», όταν εμφανίζονται παράγοντες που αυξάνουν τις πιθανότητες επιπλοκών. Οι παράγοντες αυτοί μπορεί να αφορούν τη μητέρα (ηλικία μητέρας, σακχαρώδης διαβήτης, υπέρταση, χρόνια νοσήματα κ.α.) ή το έμβρυο (ιογενείς ή βακτηριακές λοιμώξεις, γενετικά προβλήματα, δίδυμος κύηση κ.α.).
Ακόμα και αν προϋπάρχουν ή αν παρουσιαστούν στην πορεία ορισμένα προβλήματα υγείας, μπορούν να αντιμετωπιστούν, ώστε να μην εμποδίσουν μια γυναίκα από το να βιώσει τη χαρά της μητρότητας. Η έγκαιρη διάγνωση, η πιο συχνή ιατρική παρακολούθηση και οι εξειδικευμένες εξετάσεις, είναι προτεραιότητα της ιατρικής ομάδας του ΘΕΑΡΙΣ, ώστε να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την υγεία της μητέρας και του εμβρύου, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού.
Το μαιευτικό υπερηχογράφημα είναι μία από τις πιο σημαντικές εξετάσεις που πραγματοποιούνται κατά τον προγεννητικό έλεγχο. Πρόκειται για μια ανώδυνη και ασφαλή διαδικασία, κατά την οποία παρακολουθούμε και ελέγχουμε τη σωστή ανάπτυξη του εμβρύου. Κατά τη διάρκεια μιας φυσιολογικής εγκυμοσύνης, συνιστώνται τουλάχιστον τέσσερα μαιευτικά υπερηχογραφήματα:
Aρχικό Yπερηχογράφημα (6η – 10η εβδομάδα)
Το αρχικό υπερηχογράφημα της εγκυμοσύνης είναι σημαντικό για να επιβεβαιώσουμε τη θέση της κύησης, να προβούμε σε σωστή χρονολόγηση, εφόσον υπάρχει διαφορά από την τελευταία περίοδο και να καθορίσουμε τον αριθμό των εμβρύων. Μπορούμε επίσης να δούμε για πρώτη φορά την καρδιά του εμβρύου να πάλλεται.
Yπερηχογράφημα Αυχενικής Διαφάνειας (11η – 13η εβδομάδα)
Το υπερηχογράφημα αυχενικής διαφάνειας, σε συνδυασμό με το ιστορικό και τη μέτρηση συγκεκριμένων βιοχημικών δεικτών (HCG, PAPP-A) στο αίμα της μητέρας, χρησιμοποιείται κυρίως για τη διάγνωση χρωμοσωμικών και δομικών ανωμαλιών του εμβρύου, όπως το σύνδρομο Down (τρισωμία 21). Επιπλέον, μας δίνει πολλές πληροφορίες για την κατάσταση της συγκεκριμένης εγκυμοσύνης και για το πώς αυτή μπορεί να εξελιχθεί. Ειδικότερα, μπορεί να εκτιμηθεί η πιθανότητα για μερικές σοβαρές επιπλοκές, όπως είναι η προεκλαμψία, η υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου και ο πρόωρος τοκετός, δίνοντας στον ιατρό τη δυνατότητα να τις αντιμετωπίσει με τον καλύτερο τρόπο.
Υπερηχογράφημα Β΄Επιπέδου (20η – 24η εβδομάδα)
Με το υπερηχογράφημα β΄επιπέδου ελέγχεται λεπτομερώς η ανατομία του εμβρύου και των οργάνων του, καθώς και η πιθανότητα ύπαρξης μεμονωμένων χρωμοσωμικών ανωμαλιών ή ανωμαλιών στο πλαίσιο κάποιου συνδρόμου.
Υπερηχογράφημα Doppler (32η – 34η εβδομάδα)
Με το υπερηχογράφημα doppler γίνεται έλεγχος της ροής του αίματος στα αγγεία του εμβρύου και του πλακούντα. Με τον τρόπο αυτό παίρνουμε αρκετές πληροφορίες για τη σωστή ανάπτυξη του εμβρύου και τη σύσταση του πλακούντα, οι οποίες μπορεί να καθορίσουν την περαιτέρω διαχείριση της εγκυμοσύνης.